head-obj-rb1-min
ยินดีต้อนรับเข้าสู่เว็บไซต์ โรงเรียน อบจ.รบ.๑ (วัดห้วยปลาดุก อนันตกูลอุปถัมภ์)
วันที่ 19 กันยายน 2021 11:08 PM
head-obj-rb1-min
โรงเรียน อบจ.รบ.๑ (วัดห้วยปลาดุก อนันตกูลอุปถัมภ์)
หน้าหลัก » นานาสาระ » มิตรภาพของพิราบขาวกับแสงเงาแห่งความหายนะ

มิตรภาพของพิราบขาวกับแสงเงาแห่งความหายนะ

อัพเดทวันที่ 5 พฤศจิกายน 2020

มิตรภาพของพิราบขาวกับแสงเงาแห่งความหายนะ

เข้าไปสถานี
เข้าไปสถานี เมื่อกลับเข้าไปสถานีในช่วงบ่าย ระวีไม่ลืมที่จะซื้อขนมเล็กๆน้อยๆติดมือ เข้าไปสถานี เป็นสินน้ำใจให้กับเพ็ญ พวง และสิงห์ แล้วจากนั้นทุกคนก็ขึ้นห้องทำงานชั้นสอง แบ่งหน้าที่กัน เอาอุปกรณ์ต่างๆมาเช็คสภาพ ซึ่งผลที่ออกมาทำเอาความปลื้มปิติทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อวานแทบจะมลายหายไปสิ้น นี่มันไม่ใช่การฟื้นฟูพัฒนาคุณภาพของสถานี

แต่มันเป็นงานซ่อมแซมตกแต่งสถานที่ ส่งซ่อมอุปกรณ์ที่ชำรุด เข้าไปสถานี ชุบชีวิตสถานที่รกร้าง ซึ่งต้องใช้เวลาร่วมเดือนสองเดือนจึงจะเป็นรูปเป็นร่าง คืนนี้คงต้องประชุมสรุปและวางแผนกันใหม่ทั้งหมด

หลังกลับจากสถานีโทรทัศน์ ทีมงานถูกแยกเป็นสองคัน ทีมหนึ่งไปจัดซื้อหากับข้าวเย็น อีกทีมหนึ่งไปซื้ออุปกรณ์ จานชามช้อนที่จำเป็นในชีวิตประจำวันก่อน เพิ่งเข้ามาทำงานวันแรกจึงยังไม่มีเงินเดือน ทุกคนเลยต้องควักเงินเก็บเก่ามาลงขันค่าอาหารกันก่อน ส่วนอุปกรณ์จานชามช้อนนั้น ระวีในฐานะหัวหน้าทีมเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายชื้อให้ทีมงานใช้เพียงคนเดียว

นอกจากอาหารสำเร็จรูปที่ซื้อมาทานในมื้อเย็นมื้อแรกที่บ้านแล้ว ยังมีเสบียง และอุปกณ์จะ เป็นอาทิ ไข่ไก่ 2 แผง ปลากระป๋อง 3 โหล พริก มะนาว ผักอื่นๆอีกหลายอย่าง แต่ที่ขาดไม่ได้ก็คือ ถังแก๊สปิดนิค กระทะ หม้อข้าว ข้าวสาร 30 โล

อาบน้ำอาบท่า จัดสำรับอาหารกันเสร็จ ทีมลูกผสมก็พร้อมลุยนั่งล้อมกันเป็นวงกลมใหญ่ที่บ้านหลักเล็ก ซึ่งตกลงกันว่าจะใช้บ้านหลังนี้เป็นที่เก็บเสบียงและประกอบอาหาร
การประชุมที่เคร่งเครียดเริ่มขึ้นราว 3 ทุ่ม ซึ่งก็ถือว่าดึกมากสำหรับต่างจังหวัด แต่สำหรับคนเมืองกรุงเช่นทีมลูกผสมมันยังหัวค่ำนัก

ทั้งทีมตกลงกันที่ส่งเรื่องกล้องและอุปกรณ์อย่างอื่นที่ชำรุดไปซ่อมเสียก่อน ซึ่งระวีได้ประสานงานกับเลขานายหัวสมชายแล้ว และได้รับแจ้งกลับมาว่า ต้องใช้เวลาในการซ่อมอุปกรณ์ให้พร้อมใช้ 2.3 เดือน ฟังครั้งแรกก็ตกใจว่า และทีมผสมจะลงมือทำงานได้อย่างไร แต่เมื่อตั้งสติจึงวางแผนได้ว่า ช่วงที่อุปกรณ์หลักส่งไปซ่อม ทั้งทีมก็จะลุยปรับภูมิทัศน์

และสร้างฉาก ซ่อมแซมอุปกรณ์ในห้องส่งเสียก่อน และที่เหลือ ก็จัดทำผังรายการและสคริปต์ผลิตรายการ ติดต่อหาผู้สนับสนุนรายการ เมื่อกล้องและอุปกรณ์ซ่อมเสร็จเราก็จะออกกองถ่ายทำรายการและข่าวโดยทันที เมื่อได้บทสรุปของแนวทางเรียบร้อยแล้ว ระวีจึงโทรนัดหมายเลขานายหัวสมชาย

เพื่อขอพบ และจะแจ้งแผนงานต่างๆที่วางไว้ให้ทราบเพื่อความสบายใจทั้งสองฝ่าย รวมถึงเรื่องเงินเดือนที่ทีมงานของเธอต้องได้รับตามปกติตามสัญญาด้วย แม้จะยังไม่ได้เริ่มผลิตรายการก็ตาม เพราะความไม่พร้อมทั้งมวล ไม่ใช่ความผิดของทีมงานของเธอ

สามเดือนผ่านไป ทีมงานได้ใช้เวลาว่างจากการเตรียมงานที่เหลือ ไปแทรกตัวสังเกตุการณ์ การทำข่าวในท้องถิ่น โดยที่ยังไม่ได้ลงมือทำข่าวเอง เพราะยังไม่มีอุปกรณ์ ซึ่งการไปสังเกตลาดเลา ทำให้ได้รู้จักกับเพื่อนสื่อมวลชนท้องถิ่น 3,5,7,9,11

และทีมลูกผสมก็ได้รับมิตรภาพที่งดงามจากพิราบขาวด้วยกัน มากกว่าผู้ร่วมงานในสถานีเสียอีกฃความสุขอย่างมีชีวิตชีวาของทีมลูกผสมจึงค่อยๆเกิดขึ้น บ่อยครั้งที่ เพื่อนนักข่าวท้องถิ่นมามาร่วมวงสังสรรค์กับทีมลูกผสมที่บ้านหลังเล็ก แทบทุกวัน

เมื่อความสนิทสนมมากขึ้นจากวงข้าวที่นำเอาอาหารมาร่วมกันกินก็เริ่มเปลี่ยนมาเป็นวงเหล้า ระวีเองก็มานั่งร่วมกลุ่มด้วยทุกคืน สวมวิญญาณแนวปรัชญาของ “โกวเล้ง” ที่ว่า “ข้าพเจ้ามิได้ชื่นชอบในรสชาติของสุรา แต่ข้าพเจ้าชื่นชอบในบรรยากาศของการร่ำสุรา” เช่นนั้น มิตรภาพของสื่อมวลชนต่างถิ่นและสื่อมวลชนท้องถิ่นแน่นแฟ้นขึ้นอย่างรวดเร็ว

เดือนแรกถึงเดือนที่สามผ่านไป ทีมงานยังได้รับเงินเดือนครบและตรงเวลา แต่มิตรภาพระหว่างคนเก่าและคนใหม่ในที่ทำงานยังไม่มีความคืบหน้าในทางที่ดี แถมยังประกาศเป็นศัตรูอย่างชัดเจน

“ พวกมึงมันชุบมือเปิป คิดว่าพวกมึงโก้มาจากกรุงเทพกันนักเหรอ กูบุกเบิกทำสถานีนี้มาตั้งแต่เปิด นายหัวไม่เคยเห็นหัวพวกกู ไม่เคยให้ความสำคัญกับพวกกู เงินเดือนก็น้อย แล้ววันๆแม่งให้ทำข่าวห่าอะไร ข่าวพนักงานขโมยของกินในโรงแรม

สถานีเหี้ยอะไร พวกมึงนี่มาถึงก็มานั่งเป็นเจ้านายกู เงินเดือนมากกว่าพวกกูเป็นสองเท่า อีระวีนี่เป็นผู้หญิงมาเป็น ผอ.สถานี เอาไว้ให้มึงปีนเสาขึ้นไปซ่อมสัญญาณให้เป็นก่อน แล้วกูจะยอมรับ”

แม้จะรุนแรงและหยาบคาย แต่ระวีก็ไม่คิดว่ามันเป็นปัญหา เธอยังสู้ ด้วยความเชื่อมั่นและศรัทธาของความเป็นพิราบขาว และเธอยังมีลูกน้องทีมลูกผสมที่มีอุดมการณ์และแข็งแกร่งที่พร้อมจะเคียงบ่าเคียงไหล่อยู่อีกตั้ง 11 คน

ครั้นจะใช้เวลาที่รออุปกรณ์ซ่อมเสร็จ ไปออกตะเวนทำข่าวเพื่อสร้างความคุ้นเคยกับชุมชนก่อนที่กล้องที่ซ่อมเสร็จจะกลับมา พนักงานขับรถก็เกี่ยงงอนไม่ยอมมาขับรถให้ หยุดงานไปเมามันซะเฉยๆ แถมยังเอากุญแจรถไปโยนทิ้งแล้วบอกว่าเมาจำไม่ได้ ทีมงานจึงต้องใช้รถที่นายหัวให้มาใช้ออกทำงานแทน ไม่ใช่ขับไม่เป็น

เพียงแต่ไม่คุ้นเคยเส้นทาง เราใช้รถส่วนตัวที่ได้รับตะเวนทำงาน แต่พอน้ำมันหมดมาขอเบิกค่าน้ำมันกับการเงินก็บ่ายเบี่ยงไม่ให้เบิก ละสุดท้ายก็บอกว่าอยากไปทำงานให้ออกไปเองก่อนสิ เงินเดือนก็เยอะ สุดท้ายความรับผิดชอบเรื่องน้ำมันจึงตกมาที่หัวหน้าทีมอย่างระวี

เกือบทุกครั้งที่ออกตะเวนไปตามแหล่งข่าวในพื้นที่ที่ไม่คุ้นเคยไม่ชำนาญเส้นทาง จึงต้องติดต่อเครือข่ายวิทยุสื่อสารขอความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่ในพื้นที่ การสนทนาแรกๆก็สุภาพและให้ความร่วมมืออย่างดี แต่พอถึงคำถามที่ว่า “ จากที่ไหนครับ” พอทางทีมงานแจ้งชื่อสถานีโทรทัศน์ เสียงปลายสายก็ตอบกลับมาอย่างเกลียดชังว่า

“ งั้นมึงก็หลงไปลงนรกต่อไปเถอะ”
เดือนที่ 4 ดูเหมือนจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี ทัศนียภาพของสถานีสวยงามเรียบร้อย มีชีวิตชีวาด้วยดอกไม้ที่ทีมงานปลูกขึ้น กล้องที่ใช้งานได้ แม้จะถูกส่งกลับมาคืน เพียง 2ตัว อีกตัวยังซ่อมไม่ได้ ก็ไม่เป็นไร เพราะเราจะไม่คิดจะเสียเวลารอคอยให้ทุกอย่างต้องสมบูรณ์เสียก่อน ถึงจะลงมือทำงานได้

เราเริ่มด้วยการอ่านข่าวเช้าด้วยตัวพิธีกรหญิงคู่ แต่ในบางจังหวะที่ต้องออกกล้องพร้อมกันสองคน พิธีกรอีกคนที่ยังไม่ได้เข้ากล้องก็ต้องรีบปลดไมค์ที่เสื้อ เพื่อไปหมุนกล้องอีกตัวให้หันมารอจับภาพพิธีกรคู่ เราช่วยกันแก้ปัญหาเพื่อให้รายการข่าวเช้าของเราออกมาสมบูรณ์ ช่วงออกอากาศเพียงอาทิตย์เดียว ข่าวเช้าก็เป็นที่กล่าวขานของคนในจังหวัด

ทุกอย่างกำลังจะไปด้วยดี หากเจ้าหน้าที่ห้องตัดต่อไม่ประท้วงขอเลิกทำงานกับทีมของเรา เรื่องนี้มันเป็นปัญหาแต่ก็แก้ได้ ระวีเปลี่ยนพิธีกรหญิงอีกคนมาอ่านข่าวแทนเธอ แล้วเธอก็ไปศึกษาเครื่องมือการตัดต่อของที่สถานี แล้วงัดวิชาตัดต่อที่เคยเรียนเป็นวิชาเลือกออกมาใช้จริง ซึ่งทันก็มันผ่านไปได้โดยไม่ยาก ไม่มีอะไรที่ตั้งใจแล้วทำไม่ได้

วันรุ่งขึ้นในขณะที่ทีมข่าวกำลังออกไปทำข่าวนอกสถานที่ เลขาของนายหัวสมชายก็แจ้งมาว่าให้ไปทำข่าวด่วนที่โรงแรม เพราะพนักงานขโมยของ นั่นไง โดนเข้าแล้วสิ ระวี ตั้งสติ แล้วตอบกลับไปว่า
“ คงไม่ได้เหรอกนะคะ เพราะทีมข่าวกำลังทำข่าวงานสำคัญอยู่นอกสถานที่ คงไม่สามารถส่งให้ทีมไปถ่ายเรื่องเล็กๆน้อยๆอย่างที่นายหัวสมชายสั่งมาได้ ต้องขอโทษและขออภัยด้วยค่ะ ขออนุญาตวางสายและไปทำงานต่อก่อนนะคะ”

“ คุณระวี คุณทำแบบนี้แล้วคุณและทีมจะได้เดือดร้อนแน่ๆ”

เสียงเลขาปลายสายที่เคยอ่อนหวาน ดูฉุนเฉียวและโมโหอย่างเห็นได้ชัด เธอทิ้งคำขู่ที่น่ากลัวไว้กับระวี ไม่สิ จริงๆ ไม่ใช่คำขู่ แต้มันคือ แสงเงาแห่งหายนะของเธอและทีมงานจริงๆ
ติดตามอ่านต่อไปในตอน “ น้ำตาพิราบขาว”

แสดงความคิดเห็นด้วย Facebook

นานาสาระ ล่าสุด
โรงเรียน อบจ.รบ.๑ (วัดห้วยปลาดุก อนันตกูลอุปถัมภ์)
โรงเรียน อบจ.รบ.๑ (วัดห้วยปลาดุก อนันตกูลอุปถัมภ์)
โรงเรียน อบจ.รบ.๑ (วัดห้วยปลาดุก อนันตกูลอุปถัมภ์)
โรงเรียน อบจ.รบ.๑ (วัดห้วยปลาดุก อนันตกูลอุปถัมภ์)