head-obj-rb1-min
ยินดีต้อนรับเข้าสู่เว็บไซต์ โรงเรียน อบจ.รบ.๑ (วัดห้วยปลาดุก อนันตกูลอุปถัมภ์)
วันที่ 8 พฤษภาคม 2021 4:33 PM
head-obj-rb1-min
โรงเรียน อบจ.รบ.๑ (วัดห้วยปลาดุก อนันตกูลอุปถัมภ์)
หน้าหลัก » นานาสาระ » ชีวิตของฉันต่อจากนี้…ความจริงความฝันความเปล่าเปลี่ยว

ชีวิตของฉันต่อจากนี้…ความจริงความฝันความเปล่าเปลี่ยว

อัพเดทวันที่ 1 ธันวาคม 2020

ชีวิตของฉันต่อจากนี้…ความจริงความฝันความเปล่าเปลี่ยว

 ชีวิตของฉัน

 

   ชีวิตของฉัน หลังจากที่เราอยู่ดีๆก็มีอาการมึน เราต้องไปหาหมออย่างเร่งด่วน ชีวิตของฉัน ( ต้องหยุดเรียนอีกแล้ว แต่เราเริ่มไม่สนแล้ว

อาจารย์คนไหนจะไม่เข้าใจ จะใจร้ายให้เราดรอปก็ช่าง เราแอบเชื่อว่าตอนนั้นต้องมีคนปกป้องเรา…มั้ง)

 

  เราคิดว่าสมองเราโดนโจมตีอีกรอบแล้วใช่มั้ย ต้องฉีดยาแล้วใช่มั้ย หมอสั่ง MRI ด่วนและค้นพบว่ามันไม่ใช่!!!

มันคือแผลเก่าที่ยังไม่หาย(การมีแผลที่สมองมันไม่เหมือนกับการโดนชนโต๊ะที่จะหายภายในสองวันนะคะมันเป็นสิบปี)

 

หมอสั่งเสตียรอยด์และให้เราเริ่มจากกินเต็มโดสอีกครั้ง(4 เม็ด 4 มื้อ เช้า กลางวัน เย็น ก่อนนอน)ตอนนั้นเราเหนื่อยมากๆทางใจ

อะไรนักหนาถาโถมมาหาเรา เรียนไม่จบ?เสตียรอยด์…น้ำหนักขึ้น?นอนไม่หลับ?เป็นแผลรักษาไม่หาย?

 

ตอนนี้เพื่อนเราที่ไม่ค่อยสนิทนักเริ่มสงสัยกับสารรูปเราที่เหมือนลูกโป่ง เดี๋ยวบวมเหมือนลูกโป่งที่ถูกใส่ก๊าซจนเต็ม

เดี๋ยวซูบลงเหมือนลูกโป่งที่ถูกสูบก๊าซออก มีการแอบกระซิบถามเพื่อนสนิทเราว่าเราเป็นอะไร เราร้องให้แล้วพูดว่าให้เขาไป google

 

ว่าคนกินเสตียรอยด์จะเจออะไร (ขอโทษนะคะที่ตอนนั้นเราดราม่า น้ำตาท่วมจอ แต่ผลข้างเคียงของยามันทำให้เราอ่อนไหวมากๆ)

ตอนเที่ยงวันหนึ่งที่มหาลัยเราหยิบเสตียรอยด์มา4เม็ด จะกินแล้วเราก็ได้แต่เหม่อมองมัน เราบอกเพื่อนว่า

 

“ถ้าเลือกไม่กินมัน จะตายไหมนะ” เพื่อนเราตกใจ และบอกว่าถึงเราจะเปลี่ยนไปแค่ไหน เขาก็รับได้ (แต่ขอโทษเรารับไม่ได้)

เพื่อนเราอ้อนวอนขอให้กิน แต่เราไม่กิน ตอนนั้นคิดว่าถ้าจะชักตายตรงนี้ก็ช่างหัวมัน

 

จนเพื่อนเราคิดจะไปลากอาจารย์aมา แต่อาจารย์aไม่ได้อยู่ตรงนั้น ถ้าอยู่ บทสนทนาคงเป็นแบบนี้

(ต่อไปนี้เป็นบทสนทนาภาษาอังกฤษนะคะ เพราะอาจารย์aเป็นคนออสเตรเลีย)

 

อาจารย์a: Oh my god! This is Steroid!  ( เราว่าเราบอกแล้วนะ)You have to eat this!  Did doctor prescribe this?

 

เรา: Yes , but I don’t want to eat this anymore. The medicine changed my appearance to be an ugly thing

and there are also tons of side effects that I don’t even ask for.  Can I stop taking this?

 

อาจารย์a:  No, you can’t!!! Listen one day all the side effects will be gone.  One day everything will be turning back to normal

 

เรา:But one thing that seems to save me is turning “me” to something that I don’t know anymore.  May be it’s time…

อาจารย์a: Time what

 

เรา: Time to go to heaven…or hell or somewhere I don’t care.  I have already been in hell anyway!!

 

อาจารย์a: No!!!  If God wants you, well I don’t know you are Catholic or not, but suiciding is a sin.

If god wants you, he would take you long time ago since you started feeling something wrong in your body now take your medicine, good girl 

 

(แปลสั้นๆอาจารย์aคงตกใจที่เห็นเรากินเสตียรอยด์ และเห็นเราไม่ยอมกินเขาปลอบจนให้เรากิน–เดี๋ยวคุณจะเข้าใจว่าทำไมหยุดไม่ได้

 

   เราตื่นจากฝันและยอมกินยาเข้าไปแต่โดยดี…กินทั้งน้ำตา เพราะเราคิดว่าเราไม่อยากให้อาจารย์aไปงานศพเรา

   และแล้ววันคีนก็ผ่านไป เรากินๆลดๆยาเสตียรอยด์อยู่นั่น จนกระทั่งถึงวันสอบfinalครั้งสุดท้ายในชีวิตเรา เราอ่านโจทย์คำถามและเตรียมจะเขียนแต่

 

กล้ามเนื้อมือเราเหมือนหยุดทำงาน เราเขียนไม่ไดั!!!

*เราอาจเขียนภาษาอังกฤษผิดแกรมม่าบ้างต้องขออภัยนะคะ ไม่ค่อยแม่นแกรมม่าเท่าไร

 

Book

 

 

แสดงความคิดเห็นด้วย Facebook

นานาสาระ ล่าสุด
โรงเรียน อบจ.รบ.๑ (วัดห้วยปลาดุก อนันตกูลอุปถัมภ์)
โรงเรียน อบจ.รบ.๑ (วัดห้วยปลาดุก อนันตกูลอุปถัมภ์)
โรงเรียน อบจ.รบ.๑ (วัดห้วยปลาดุก อนันตกูลอุปถัมภ์)
โรงเรียน อบจ.รบ.๑ (วัดห้วยปลาดุก อนันตกูลอุปถัมภ์)